eerste drie dagen slaag ik erin geslaagd, Frank’s helm tot vijf keer toe tegen de grond te gooien. Frank heeft nog meer problemen : bij het fotograferen van de sneeuw, de waterval, de marmotten, de motoren, laat hij zijn Nikon vallen. Frank is een begaafd en geoefend vloeker…. En bij de afdaling van de eerste passen blijkt dat de voorband van zijn Paso wel zwart is, maar met rubber verder geen uitstaans heeft. Frank perfectioneert nu het schuiven over het voorwiel. Verder blijkt bij de afdaling van de Mont Cenis ook nog dat er meer water dan remolie zit in het circuit van de achterrem. Dat is wel even spannend…. Rudy’s 900 loopt probleemloos, maar mijn 851 heeft wel wat last van de hoogte. Bij het stoppen aan kruispunten vialt hij meestal stil, maar start weer onmiddellijk. In de haarspeldbochten (“attenzione : tornante !”) zien we ook vaak een dunne streep vocht liggen, zo ongeveer op de ideale rijlijn. We nemen maar aan dat dat dieselolie of zoiets is, en rijden er zoveel mogelijk langs. We snijden eigenlijk vrij vlot via de expresweg en de Tangenziale van Turijn door Piemonte, en stoppen dan de tweede nacht in Reggio Emilia. Het eerste hotel heeft het niet zo voor motorrijders, en beweert volzet te zijn – maar de mensen na ons krijgen wel een kamer. Dat is eigenlijk de eerste en enige keer dat we ervaren hebben dat motorrijders in een hotel niet welkom zijn.